Sunday, 16 January 2022

Feestcoach Jezus?

 Beste vrienden,

Gistermiddag zat ik op de bank in mijn huiskamer wat te lezen in de krant. Het ging over de Britse premier, Boris Johnson. Die had in het voorjaar van 2020 terwijl het hele land op slot zat en je zelfs geen uitvaart mocht houden voor je familieleden, stiekem feest gevierd in zijn kantoor.

Daar is het laatste woord nog niet over gezegd. Terwijl ik daar wat over nadacht. (Misschien is dat leuk om in mijn preek te weven, dacht ik nog) Hoorde ik opeens muziek komen vanaf de Platte Steenbrug. Ik werd daar eerst heel onrustig van, al dat lawaai! Wat is daar aan de hand? Je bent tegenwoordig al gauw veel ontwend.

Toen bedacht ik me dat het te maken had met een protestopening, van de horeca die al zo lang dicht moest blijven en ook nu nog niet open mag. En onder mijn raam zag ik allemaal mensen naar de Platte Steenbrug toelopen om te kijken wat daar aan de hand was, en waarschijnlijk op het plein een biertje mee te drinken en een beetje te huppelen op Abba en de Snollebollekes. Want stond zo te horen op de playlist. Het was zelfs heel luid te horen. Mijn ruiten trilden vrolijk mee in de sponningen. Tja.

Ik kreeg er zelf een beetje hoofdpijn van. Maar dat lag misschien aan mij want zo te horen hadden veel mensen wèl een gezellige middag.

En terwijl buiten het feestgedruis voortduurt zit ik na te denken over mijn preek, en er overvalt mij een beetje een dubbelzinnig gevoel: ik erger me aan een feest omdat ik nu niet de rust heb om na te denken over een tekst over een feest. Dat is wel een beetje absurd. Toen voelde ik mijn ergernis ook een beetje wegzakken.

Feest is een belangrijk onderwerp voor veel mensen, en niet alleen om over te praten of om iets van te vinden. Waar feest is, is leven en als we nooit feest zouden kunnen vieren wordt het leven vlak en vaal. Dan verliezen mensen hun energie en slepen zich door de dag. Mensen kunnen zo wel bestaan, overleven maar er valt iets wezenlijks weg.

Ik hoor tegenwoordig van veel mensen dat er wat is met hun tijdsbesef, dat alles sinds corona voelt als één grote brei en je weet niet echt meer of iets kort of lang geleden is. Ik denk dat dat hier ook mee te maken heeft. Er zijn zoveel feesten, markeerpunten in het leven, weggevallen dat elke dag een beetje doordeweeks geworden is. Huwelijken, kerkelijke feestdagen, eerste communies, processies, kerstmis. Maar ook droevige momenten die we delen , de uitvaarten – kijkt u maar in de krant, er staat nu bijna overal: in kleine kring, in besloten kring … Iets met een grote groep delen, gebeurt bijna niet meer.

En dat heeft zijn keerzijdes, daar ben ik van overtuigd. Je kan het leven niet eindeloos in de wachtstand zetten, want het leven is geen machine die je aan en uit kan zetten. Het leven heeft geen pauzeknop. Wat je steeds opschort ben je op een gegeven moment kwijt. Dat is echt een gevaar en dat wordt denk ik onderschat.

Dus ik begrijp de horeca wel. Ik kan niet voor anderen beslissen wanneer het land weer open kan, daar moeten andere mensen doen. Maar dat er een grens in de samenleving bereikt is, dat lijkt me duidelijk. Ik ga daar niet boos of verontwaardigd over doen.

Het leven, en daarmee elk feest, heeft namelijk zijn eigen maat. Het kan ongepast zijn om feest te vieren, daar lezen we over in de krant. Maar het kan ook ongepast zijn dat het feest onnatuurlijk ingeperkt wordt. Dat er geen Nachtmis kon zijn voor de tweede keer geeft heel het kerstseizoen iets onnatuurlijks. Maar we lezen er ook over in het Evangelie. De wijn dreigde op te raken. Terwijl het feest nog aan de gang was, het had voortijdig stilgelegd moeten worden.  

Als dat gebeurd was, was er iets heel erg mis gegaan. Dan was het huwelijk niet goed gevierd.

Maria ziet het gebeuren. Jezus wil zich er eigenlijk nog niet mee bemoeien. Maar Maria geeft Hem een zetje, dat doen moeders wel eens vaker. Maar dan is het mooi te zien hoe Hij ingrijpt.

Het is niet alsof hij zich het feest toe gaat eigenen. Hij vestigt helemaal geen aandacht op zichzelf. Hij heeft natuurlijk wel wat andere mensen nodig. Tafeldienaars bijvoorbeeld. Je kan nu eenmaal niet in je eentje zeshonderd liter water pompen! Maar verder met zo weinig mogelijk mensen.

De leerlingen zien het, Maria weet er van. De tafeldienaren, verder niemand.

Door het feest zo door te laten gaan , “openbaart Hij zijn heerlijkheid”, zo staat het er dan in het Evangelie.

Openbaring betekent dat je laat zien wie je bent. Dat kan bewust of onbewust, dat kan door wat je zegt door wat je doet en door wat je laat.

Jezus laat zien wie Hij is en wat Hij komt doen. Hij doet dat niet met een luidspreker, of een pagina op  Instagram. Dat Hij zichzelf continu in beeld laat komen en reclame maakt voor Feestcoach Jezus, met een filmpje erbij over dat je het water in wijn ziet veranderen en dat daarom heen dan mensen staan te juichen. Zo niet.

Hij laat zichzelf zien door niet al te veel op te vallen, zodat iedereen dit belangrijke feest mee kan vieren. En Hijzelf viert het ook mee. Er staat nergens dat hij tussentijds vertrok. Hij zal gebleven zijn tot al die vaten leeg waren, ik weet het zeker.  

Als we er zo over nadenken zien we ook het contrast met een andere openbaring. Dat je leider bent van een land, alles om jezelf laat draaien. En dan in de crisis water preekt, en zelfs water afdwingt met politie te paard… Terwijl je zelf de hele tijd wijn gedronken hebt op stiekeme feestjes.  

En dat komt dan ook nog eens uit. En dan moet je zeggen in het Parlement dat je je niet goed kan herinneren of je op dat feestje was. Je kan je het schampere commentaar voorstellen dat daarop volgt.

Ook dat is een openbaring, je maakt zichtbaar wie je bent. Maar je zou misschien het liefste onder een steen kruipen in zo`n situatie.

Laten we onszelf zo maar niet openbaren beste vrienden.

Als je alles om jezelf laat draaien en anderen op de huid zit, dat loopt nooit goed af. Als je daarentegen als Jezus behulpzaam wil zijn om andere mensen tot leven te laten komen. Om anderen te helpen de vreugde van het leven te voelen dan openbaar je jezelf op de beste manier.

Laten we hopen dat we in de komende maanden weer gelegenheid zullen hebben om van dat leven te proeven, we weer blijdschap ondervinden, en de grijze bladzijdes van de laatste twee jaar gauw om kunnen slaan.

Amen.  

Saturday, 8 January 2022

Kiezen en gekozen worden

 

Beste vrienden,

 “Ik weet niet meer wat ik moet doen”, zo hoorde ik laatst iemand tegen mij zeggen. “Je kan nergens plannen op maken, ik weet niet welke regels er volgende maand gaan gelden of niet. Het enige wat ik weet is dat, als je geluk hebt. Je een week van te voren wat hoort. Of de scholen opengaan. Of niet. Of mijn winkel open kan. Of niet. Of er wat van beloftes terecht komt. Of niet. Gek word je er van”

Ik begrijp dat gevoel. Je weet niet meer wat je denken moet. De één zegt op internet: het valt allemaal wel mee. Die laat een grafiek zien met een dalend lijntje. Gemaakt door een professor in Kaapstad. Dan valt het vast mee. Hoop je.

Maar de ander zegt: het valt helemaal niet mee. Het wordt heel erg. Die laat een grafiek zien met een stijgende lijn. Een heel erg stijgende lijn. Een grafiek gemaakt door een professor in New York.

Dan valt het misschien niet mee. Maar je weet het niet.

Je weet niet welk scenario je kiezen moet, en of de keuzes die je maakt de goede gaan zijn. En vroeger konden we dat altijd wel. Dachten we. We vonden onze keuzes altijd zo belangrijk. We maakten voor belangrijke keuzes prognoses. We wogen voor- en nadelen af. Uiteindelijk maakten we dan onze keuze en ook al loopt het avontuur altijd wat anders dan we dachten, we hadden toch ook een aantal voorspellingen goed. Dat is nu moeilijk voor te stellen. De wereld die we dachten onder controle te hebben heeft haar eigen plan getrokken en trekt een lange neus naar ons.

In dergelijke tijden van onzekerheid is het dan goed om pas op de plaats te maken. Dan hebben we een kans om in het Evangelie te lezen wat de werkelijke wijsheid van vandaag is.

We lezen in het Evangelie over de doop van Jezus in de Jordaan. We lezen interessante dingen in dat Evangelie. Tegenwoordig denken we vaak dat alles om keuzes draait. Maar we lezen hier niets over dat Jezus er voor koos zich te laten dopen. De enige die hier kiest, of liever, vertelt van zijn keuze, is God zelf, wanneer hij zegt: dit is mijn Zoon, in wie ik welbehagen heb.

God heeft Jezus uitverkoren, vanaf het vroegste begin, vanaf Maria Boodschap aan, heeft Hij Hem aangewezen als de Redder en Verlosser. En in Hem zijn wij uitverkoren.

God koos Jezus Christus, in Jezus Christus zijn wij uitgekozen om met God te kunnen leven.

Wat een beslissing! En God is het die dit besluit. Hij wikt niet. Hij weegt niet. Hij kijkt niet naar grafiekjes. Hij staat niet perplex van alle mogelijkheden. Hij is niet murw geslagen door alles wat er gebeurt.

God kiest voor de mens. Dat is de belangrijkste keuze in ons leven. Een keuze die wij zelf niet treffen. God doet het voor ons.

God kiest voor ons. Hij laat ons niet los. Ook als wij door de bomen het bos niet meer zien en niet meer weten welke mensen wij geloven moeten. God kiest voor ons in Christus.

Dat betekent nog niet dat wij dan achterover moeten zitten als in onze strandstoel op een vakantiebestemming. Dat wij Gods keuze alleen maar over ons heen laten komen. Het vraagt ook iets van ons. Er gaat ook wat aan vooraf, voordat die zon voor ons kan schijnen.

Als we Gods keuze leidend laten zijn in ons leven kunnen we hopelijk iets minder bezig zijn met die keuzes van onszelf. Niet dat ze onbelangrijk zijn. We leven nu eenmaal niet van de wind. We hebben verantwoordelijkheden en die willen we zo goed mogelijk volbrengen. Het is begrijpelijk dat we gefrustreerd zijn wanneer de weg die we moeten gaan niet duidelijk aangegeven is.

Maar onze keuzes zijn niet de belangrijkste die er zijn

Hoeveel geweldige beslissingen die we ook nemen, ze gaan ons nooit méér maken dan rijk en succesvol. Je wordt er geen kind van God van.

Hoeveel zware fouten we ook maken, hoe slecht we risico’s ook inschatten. Zelfs als je alles verliest, en je je schuldig voelt, dan nog is er niets dat Gods “Ja”, dat Hij tegen je heeft uitgesproken , doorbreekt.  

Als we dat beseffen, leren we hopelijk ook een beetje leven met de onmogelijkheden van ons leven. We kunnen niet de hele dag de juiste beslissingen nemen. We weten niet hoe de toekomst er uit ziet en daarmee weten we niet op voorhand of onze keuzes de “juiste” of de “verkeerde” zullen zijn.

Als we met verantwoordelijkheidsgevoel en respect voor de feiten onze keuzes maken dan hebben we het goed gedaan, ongeacht of later zal blijken dat we geluk of pech hadden. Want al onze keuzes staan in het licht van Gods keuze voor ons.

Niets wat wij doen kan Gods keuze voor ons veranderen. Je kan die keuze niet verdienen, je kan Gods belofte zélf niet verbreken. Die belofte blijft staan, je kan er alleen van weglopen. Maar je mag ook elke keer weer terugkomen. Dat is hoe die belofte werkt.

De uitnodiging om die belofte waar te maken blijft ons hele leven  geldig.

Laten we dan voor die belofte kiezen. Juist in moeilijke tijden, wanneer de verleiding om koste wat kost stenen in brood te veranderen, de gang van de wereld in onze macht te krijgen, en enorme risico’s te nemen in het zicht van diepe diepten zo groot is.

Dat God u zegene in dit jaar.

Amen.

Thursday, 30 December 2021

Onbevreesde Wijsheid

 


Beste vrienden

Zoals jullie misschien weten ben ik opgegroeid in een vissersdorp. En ik woonde niet alleen in een vissersdorp, ook mijn beide buurmannen waren visserman. En elk oud en nieuw, toen ik kind was, schoten beide buurmannen – naast een berg vuurwerk - ook hun overgebleven voorraad scheepsvuurpijlen de lucht in.

Elk schip is namelijk uitgerust met vuurpijlen, als noodsignaal. Degene die dreigden te verlopen werden op die manier opgestookt.

Boven mijn dorp hingen dan tientallen rode vuurpijlen. Die blijven een tijd hangen. Ze geven een spookachtige gloed af. Maar die gloed was nu geen teken van nood maar een uiting van hoop op zegen voor het nieuwe jaar.

Beste vrienden. Dat gebruik is al lang verdwenen, samen met zoveel andere dingen. In mijn dorp zijn nauwelijks vissers meer. De kotters zijn uitgevaren en keren niet terug. De visafslag is gesloten en scheepsvuurpijlen mag je al lang niet meer afsteken bij oud en nieuw.

Dat is tegen de regels.

En zo zijn er tegenwoordig wel meer regels. Sinds 2020 komen er met de dag bij, je moet nu haast dagelijks op de computer kijken om te zien wat mag en wat niet mag.

Dit alles natuurlijk om goede redenen. De crisis is nog niet voorbij, we gaan het derde jaar in van dit moeilijke tijdperk.

Maar in mijn verbeelding is het alsof boven al onze dorpen en steden vele vuurpijlen hangen. Alsof de straten en pleinen verlicht worden door een spookachtige gloed. En deze keer niet als vreugdeteken, maar werkelijk als alarmsignaal.

Land in nood.

We staan aan het begin van een nieuw jaar, maar onbezorgde vreugde – het gevoel dat we hebben als we aan iets heel nieuws beginnen en alles mogelijk lijkt – lijkt ver van ons. Ook wanneer we vreugde voelen – èn terecht – over al het goede wat er is, voelen we dreiging op de achtergrond.

De lezingen uit het evangelie van deze dagen zijn het vervolg op het verhaal van de Kerstnacht. Vandaag komen de herders, en morgen de drie wijzen. Ik wil het even over die twee groepen hebben. De Herders en de Wijzen.

Dat lijken hele verschillende mensen, en dat klopt.

De Herders wonen naast de deur, de Wijzen komen van ver.

De Herders zijn arme en eenvoudige mensen, de Wijzen brengen dure geschenken en komen uit alle windstreken.

De Herders waren eerst bevreesd – lezen we – maar vinden nu vreugde, de Wijzen hebben eerst niets te vrezen, maar moeten daarna heel voorzichtig zijn om niet in de val van Herodes te stappen.

Kort gezegd: de herders en de wijzen, zijn samen iedereen. We kunnen altijd wel in één van hen herkennen, op zijn minst voor een stukje. Ieder van ons is een beetje herder en een beetje wijze.

En hoe verschillend we allemaal ook zijn, we komen samen op deze dagen, bij de kribbe, bij het kind Jezus, bij de belofte van een nieuw begin.

Een nieuw begin!

Een begin dat groter is dan alles wat we allemaal hebben doorgemaakt in ons leven.

Een nieuw begin: dat groter is dan elke dreiging die nog op ons af moet komen.

Het einde van december, het begin van januari, het is tussentijd. Het verleden glijdt weg, het komend jaar wordt aangekondigd en wij bevinden ons er heel even middenin.

Maar in dat grensgebied, dat niemandsland, vinden wij iemand die de wereld in zijn handen houdt. Iemand die ons een nieuw perspectief laat zien.

Het kind Jezus maakt de herders vrij van hun angst en geeft hen ruimte om vreugde te voelen. Hoe arm en buitengesloten ze zijn, zij zijn de eerste die de belofte van de nieuwe tijd ontvangen. Ze krijgen de hoogste waardigheid – het kind laat hen zien dat ze kinderen van God zijn. Geliefde mensen.

De wijzen hebben niet veel te vrezen uit zichzelf, zij zíjn al machtig en invloedrijk. Maar de ontmoeting met Jezus geeft hun leven nieuwe zin en betekenis. Hun macht en rijkdom krijgt opeens een richting want ze zijn geroepen om mee te werken aan dit grote verhaal.

En pas na hun ontmoeting met dit kwetsbare kleine kind zien ze voor het eerst het werkelijke gevaar van koning Herodes. Niet voor henzelf, maar voor anderen! Ogenblikkelijk passen ze hun plannen aan om er voor te zorgen dat zij niet met de zorgeloosheid die zo makkelijk bij macht en rijkdom hoort het kind Jezus onbedoeld in gevaar brengen.

De ontmoeting met het kind, en met de engel van de Heer, scherpt hun opmerkingsgave, geeft hen moed, geeft zin en betekenis aan hun wijsheid. De ontmoeting met Jezus verwerkelijkt hun wijsheid. Daardoor kunnen zij doen wat nodig is. Dat is niet genoeg om alle onheil die Herodes heeft af te wenden, maar het is genoeg, het is wat zij konden en moesten doen, zodat dít kind en daarmee alle mensen een toekomst hebben.

Wij zijn allemaal een beetje herder en een beetje koning. Een beetje arm en een beetje wijs; een beetje van hier en wat van daar en we leven in deze tussentijd. We kijken terug op het voorbije jaar met gemengde gevoelens, en we kijken vooruit naar het komende jaar met zoveel onzekerheid.

Net als de herders mogen we met Jezus een bladzij omslaan, leren realiseren wie wij werkelijk zijn, en dat niks ons kan scheiden van de liefde van God.

Bij de koningen zien we dat de ontmoeting met kwetsbaarheid van Jezus ons uitnodigt te doen dat wat nodig is – dat Hij ons inzicht geeft om de risico’s van het komend jaar op waarde te schatten, en de juiste beslissingen te nemen. Niet uit redeloze angst, maar om het leven te beschermen.

Moge dat onze hoop zijn voor dit nieuwe jaar. Bevrijd van angst en onredelijkheid, maar met open ogen ons werk aan te gaan, de hand aan de ploeg te slaan en uiteindelijk vreugdevol te oogsten.

Amen.

 

Thursday, 23 December 2021

You Never Walk Alone

 

In die dagen kwam er een besluit van keizer Augustus,
dat er een volkstelling moest gehouden worden in heel zijn rijk.
Deze volkstelling vond plaats
eer Quirinius landvoogd van Syrië was.
Allen gingen op reis,
ieder naar zijn eigen stad, om zich te laten inschrijven.
Ook Jozef trok op
en omdat hij behoorde tot het huis en geslacht van David,
ging hij van Galilea, uit de stad Nazaret,
naar Judea: naar de stad van David, Betlehem geheten,
om zich te laten inschrijven,
samen met Maria zijn verloofde, die zwanger was.
Terwijl zij daar verbleven,
brak het uur aan waarop zij moeder zou worden;
zij bracht een Zoon ter wereld, haar eerstgeborene.
Zij wikkelde Hem in doeken en legde Hem neer in een kribbe,
omdat er voor hen geen plaats was in de herberg.
In de omgeving bevonden zich herders,
die in het open veld gedurende de nacht hun kudde bewaakten.
Plotseling stond een engel des Heren voor hen
en zij werden omstraald door de glorie des Heren,
zodat zij door grote vrees werden bevangen.
Maar de engel sprak tot hen:
“Vreest niet, want zie,
ik verkondig u een vreugdevolle boodschap,
die bestemd is voor heel het volk.
Heden is u een Redder geboren,
Christus, de Heer,
in de stad van David.
En dit zal voor u een teken zijn:
gij zult het pasgeboren kind vinden
in doeken gewikkeld en liggend in een kribbe.”
Opeens voegde zich bij de engel een hemelse heerschare;
zij verheerlijkten God met de woorden:
“Eer aan God in den hoge
en op aarde vrede onder de mensen
in wie Hij welbehagen heeft.”

 

Beste vrienden

Wat een vreemd gevoel, om hier voor het tweede jaar in de kerstnacht in een lege kerk te staan. Hoewel ik blij ben dat we op aangepaste en in digitale vorm toch bij elkaar kunnen komen moeten we ook nu wel érg op zoek naar de vreugde van Kerst.

En toch wil ik het daarover hebben. Over de vreugde van Kerst. Onze emoties gaan deze dagen misschien wel alle kanten op, maar we kunnen het oog richten op wat er bijzonder is aan dit moment. Maar we moeten er ook extra ons best voor doen.

De laatste tijd sprak ik mensen die tegen op zagen tegen Kerst. Ze zeiden dingen als: “we zouden nu in deze tijd vrolijk moeten zijn , maar ik voel me eigenlijk helemaal niet zo vrolijk”. Soms hoor je dan ook waar mensen mee te maken hebben. Ziekte, zorgen om het bedrijf, om de kinderen of kleinkinderen die het niet meer zien zitten.  

Dan is het leven al zo moeilijk en dan voel je je misschien ook nog schuldig omdat je niet blij genoeg bent deze Kerst. Niet blij genoeg met wat je wél hebt. En daarna voel je je misschien ook nog eens schuldig omdát je niet blij bent en het “wel zou moeten zijn”.

Wát een valstrik om in terecht te komen! Je zou haast denken: we gaan maar in winterslaap. We slaan Kerst maar over dit jaar. We vieren het wel op een moment dat we ons beter voelen. Midden in de zomer of zo.

Ik begrijp dat helemaal.

Toch doen we dat niet. Kerst gaat altijd door, met of zonder mensen in de kerk. Met of zonder beperkingen. Er is altijd Kerst. Waarom is dat?

Ik wil heel even naar het verhaal van de Kerstnacht. We lezen dan over Jozef en Maria, in de voor hen vreemde stad Bethlehem. Geen plek in de herberg. Bevallen tussen het vee, en het kind in de kribbe.

Ik las van de week dat verhaal nog eens goed. En toen viel mij op, misschien voor het eerst. Er staat helemaal niet dat iedereen alleen maar blij was. De enige die zingen en juichen, dat zijn de engelen. Alle mensen in het verhaal hebben het eerder een beetje moeilijk.

Want Jozef en Maria leven ook onder beperkingen. Een beetje hetzelfde als wij maar dan omgekeerd. Wij hebben een lock-down, wij kunnen niet echt buitenshuis zijn. Zij hebben een lock-out, zij mogen niet thuis zijn, maar moeten op pad naar Bethlehem. En in de herberg is ook al geen plek. Weer een lock-out. Het is voor niemand een normale tijd, waarin je fijn en zonder zorgen kan doen wat je wilt.

Ik stel me voor, dat zelfs Jozef en Maria, hoewel ze zeker blij geweest zullen zijn, misschien wat gemengde gevoelens hadden. Dat ze zeggen: we hadden het ons wat anders voorgesteld. Deze kerst.

Lekker thuis. Met familie. Een schoon bed met kraamzorg die alle tijd voor je heeft. Hoe mooi het moment ook is, het is niet hetzelfde. Je had – ook voor Jezus – iets beters gewild.

Maar wij zijn geen gijzelaars van onze emoties en gevoelens. Als wij ons in de war voelen, of een beetje in de steek gelaten kunnen we van anderen horen dat de situatie er misschien anders voorstaat dan je denkt. In dit geval is het het engelenkoor dat zingt:

Ik stel het me voor als een soort hemels voetbalstadion. Volgepakt met engelen. Wij voelen ons een beetje sip en dan barsten daar 20.000 engelen los – een AZ stadion vol – ze staan te zingen en te zwaaien met voetbalsjaaltjes waar JEZUS op staat. En HUP MENSEN. Zoiets. We worden toegejuicht door de J-Side.

“Eer aan God in den hoge
en op aarde vrede onder de mensen
in wie Hij welbehagen heeft.”

En dat is bijbeltaal voor: You Never Walk Alone , dat zouden ze nu zingen, denk ik. 

Beste vrienden. Soms heeft het leven een zetje nodig. En als de sfeer op een feest niet echt op gang komt. Dan heb je mensen die het feest op gang brengen. Gangmakers, zeg maar. Dat is wat de engelen zijn. Gangmakers! Als een soort goddelijk vuurblokje duiken ze op in de kou en opeens zetten zich dingen in beweging. Er duiken herders op! Niemand had er aan gedacht ze uit te nodigen, maar de engelen laten de achterdeur wel stilletjes open. En daar zijn ze! En de herders vertellen het verhaal weer verder en voor je het weet staat Bethlehem en omgeving in vuur en vlam.

Zoiets als Project X, maar dan leuk.

En waarom? Omdat er altijd iets is om blij mee te zijn, ookal voel je je niet senang. Wat wij ook voelen, ookal zit er niks mee. Ookal voelen we ons rot, begrijpelijk. God heeft in mensen een welbehagen.

Gods gevoel verandert niet met de dag. God heeft een plan, en dat plan komt uit. Met of zonder volkstelling. Met of zonder herberg, met of zonder kribbe. Gods plan komt uit. Gods plan verwerkelijkt zich in Jezus.  

De Redder is geboren. Hij is voor bijna iedereen onzichtbaar. Het gaat nog lang duren voor zijn naam over de hele wereld genoemd wordt.

Maar het begin is er. Je kan niet zeggen dat het er niet echt toe doet. En als je het toch nog niet ziet, denk dan maar aan dat voetbalstadion met twintigduizend engelen. Die krijg je niet stil.

En Engelen zien veel meer dan wij. Engelen zien alles wat er gebeurt veel scherper dan u en ik. Ze weten wat de geboorte van Jezus betekent. Ze worden niet afgeleid door de zorgen van alle dag. En zij zijn enthousiast!  Zij staan op de tribune. Ze staan te juichen voor de Koning, en ze moedigen ook ons aan. You Never Walk Alone

Laten we met dát feest meedoen. Samen met iedereen van goede wil.

Amen.