Sunday, 20 May 2018

Wind in de zeilen


Broeders en zusters in Christus 

Er zijn weinig dingen frustrerender in het leven als wanneer mensen elkaar niet verstaan. De eerste mensen die hier achter kwamen waren de torenbouwers van Babel. Ze hadden gigantische ambities voor zichzelf vastgesteld, maar hoe groots je plannen ook zijn, als je elkaar niet verstaat komt er niets van terecht.

In de Bijbel, in het Oude Testament, is het verhaal van elkaar niet verstaan , het verhaal geworden van het ontstaan van de verschillende talen. Maar ook als je wel dezelfde taal spreekt, is het nog geen gegeven dat je elkaar dan wel verstaat.

Daar is meer voor nodig.

In de zondagen voor Pinksteren, in de aanloop naar en de dagen na Hemelvaart, lezen we over de leerlingen, en over wat Jezus tegen hen zegt, en je merkt dat ze er niet gerust op zijn. Jezus gaat terug naar de Vader, en wij dan? Wie let er nu nog op ons?

Je proeft, ze zijn bang om achtergelaten te worden, om aan zichzelf overgelaten te zijn. Ze moeten er nu samen uitkomen. En dat is moeilijk. Zeker als de toekomst er ingewikkeld uitziet. Zeker als alles uit jezelf moet komen.

En dan op het Pinksterfeest breekt er wat los uit de hoogste hemel. Maria en de leerlingen ontvangen kracht van Boven. De Heilige Geest.

God laat ze niet alleen, ook al is Jezus nu uit het aardse opgegaan.
De kracht om de waarheid te kennen, dat is de Geest, maar ook de kracht om die aan iedereen te vertellen – het verhaal in Handelingen draait het verhaal van Babel om. Juist als mensen proberen op te houden alles zelf te doen kunnen ze elkaar verstaan. Grenzen van afkomst en taal doen er dan niet meer toe. Daar komt iets anders voor in de plaats.

Daar lezen we over bij Paulus, wat dat is, wat voor verdeeldheid en onverstaanbaarheid in de plaats komt: “de vrucht van de Geest”, zegt Paulus, “is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingeto­genheid”

Als je leeft uit die vruchten, dan kun je je open stellen voor anderen om je heen. Als je dat doet maak je ruimte. Dan krijgt de ander ook ruimte. Dan schep je vertrouwen, zonder vertrouwen gebeurt er niks tussen mensen. Als mensen zonder vertrouwen met elkaar moeten praten komt er meestal niks van terecht, dan kun je een bibliotheek hebben vol woordenboeken en grammatica’s, je kan de slimste tolken ter wereld naast je hebben zitten. 

Maar zonder vertrouwen gebeurt er niks.

Met dat vertrouwen, dat je met mensen om je heen kan spreken over wat je het meest raakt, het meest bezielt kun je de taak van verkondiging aan, kun je de wereld in. Dan blijf je niet alleen maar op dezelfde plek maar kun je over grenzen heenkijken.

Met Pinksteren begint het werk van de Kerk pas echt. Dán is men er klaar voor.

Vergelijk het met een schip: het schip zelf, dat is de Kerk, allemaal aan boord beste mensen we gaan op reis. Zonder schip kan er niks.

Een schip heeft een kapitein nodig: Petrus, met de andere apostelen om hem heen. Zonder kapitein kom je er ook niet.

Maar de Geest, dat is de wind in de zeilen, die houdt het schip aan de gang en brengt het op de plaats van bestemming.

Als we op ons schip elke dag op nieuw de zeilen onderhouden, door ons open te stellen voor wat de Geest ons wil geven – die liefde, vreugde, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid en ingetogenheid onderhouden dan mogen we uitzien naar waar de Geest ons brengen zal.

Het avontuur aangaan

Amen.

No comments:

Post a Comment